“Bart”?
“Ja”?
“Waarom ging jij toen fotograven”? (iemand die fotograaf is gaat fotograven)
“Omdat ik dat leuker vond”
Even een paar seconden stilte, en ik kon zien dat ze hard aan het nadenken was. En op een leeftijd waarvan de jaartjes nog op één hand te tellen zijn, en dan nog een vingertje overhoudt, kan dat wel eventjes duren.
Ze zat op mijn schoot en keek me indringend aan.
“Of kon je niet zo goed visjesvangen”? ( Ze heeft foto’s gezien van mij met karpers in mijn armen. Karpervissen was eerst een grote hobby van me)
“Nee lieverd ik vond fotograferen gewoon leuker”.
(Weer even stilte)
“Maar ik vond wél dat je goed visjes kon vangen hoor”, (doelend op de foto’s).
Toen was het mijn beurt om even na te denken. Dat had niet met het aantal vingers te maken, maar dat had meer te maken met dat ik even niet wist wat ik moest zeggen. Iedereen die kinderen heeft in de leeftijd dat ze gaan nadenken weet dat je dan op je woorden moet passen.
“Ik vond foto's maken gewoon leuker”, probeerde ik tegen beter weten in.
Lang keek ze me aan met een blik die verraadde wat ze dacht en al die tijd al liet blijken. Maar het enige wat ze kon zeggen, of eigenlijk wilde zeggen was; oh..........en keek weer even naar de televisie.
Verder doodse stilte behalve het geluid van de tv. Ik hoopte dat de discussie hiermee gedaan was en dat we verder konden kijken naar de Teletubbies. Iets wat ik normaal verschrikkelijk vind, maar nu kwam het als een geschenk uit de hemel.
“Maar Bart”?
“Ja liefje”?
“Als je later als je groot bent en wel goed kan visjesvangen ga je dan niet meer fotograven”?
“Kijk”, probeerde ik nog, “Tinkiewinkie is gevallen oh oh” maar daar had ze even geen oog voor, ze verwachtte een antwoord. Dat had ze namelijk van haar moeder geleerd; als iemand iets vraagt moet je antwoord geven. En uitgerekend dát had ze onthouden.
Mijn hersenen werkten op volle toeren. Wat moet je daar dan weer op zeggen.
“Ja misschien wel schat”. Ik had de discussie officieel opgegeven.
Op de achtergrond hoorde ik haar moeder binnensmonds gieren van de lach.
Ze zat nog steeds op mijn schoot en haar blik was gericht op de Teletubbies, maar ik zag dat het onderwerp visjevangen en fotograven haar nog lang niet had losgelaten.
Opeens keek ze me glunderend en met een triomfantelijke blik aan!
“Als je nou weer eens gaat visjesvangen en je vangt een vis kan je hem ook fotograven”! Nadat ze mij die oplossing had gegeven gleed ze van mijn schoot en huppelde weg om te gaan spelen.
Hoe gemakkelijk kan het leven zijn voor een 4-jarige. Stel een paar peuters aan als wereldleiders en alle problemen worden tijdens een aflevering van de Teletubbies opgelost.
