Wij fotografen hebben een luxe-probleem……..
Waarom? Nou heel simpel, “we” zijn met teveel. Voor ik hier over verder ga eerst even dit:
Fotorolletjes, doka, ontwikkelbaden….zomaar wat woorden die je in deze column verder niet zult tegenkomen……..
Oké, back to luxe-probleem,
Nu zul je denken: “waarom is dat voor ons een luxe-probleem?” Het antwoord; de consument – onze “klant” heeft de keuze uit teveel mensen met een camera. Ik zeg expres geen fotografen, maar mensen met een camera. Dat iemand een (spiegelreflex)camera aanschaft wil nog niet per definitie zeggen dat er een nieuwe fotograaf geboren is.
De mensen die nu voor het eerst een camera kopen hebben ook een luxe-probleem. Zij hebben namelijk de luxe dat ze, zonder ooit van sluitertijden en diafragma gehoord te hebben, acceptabele foto’s produceren. Dat is een luxe die wij “oudjes uit het analoge” tijdperk niet hadden. Onze enige luxe in die tijd waren boeken, Internet was toen ook nog een begrip waarvan niemand nog ooit had gehoord, hooguit als science fiction in de toekomst over 100 jaar en dan nog zou het wel een nutteloos medium worden. Boeken dus, of zoals in mijn geval een vader die de boeken al gelezen had en die kennis aan mij wilde overdragen.
Het luxe-probleem waar ik deze column mee begon heeft ervoor gezorgd dat de markt meer dan verzadigd is. Je moet nu wel heel dapper zijn om je fulltime met fotografie bezig te houden. Waar “we” vroegâh redelijk konden verdienen met bijvoorbeeld een bruiloftsreportage moet je nu bijna gratis werken om een opdracht binnen te halen. De buurman met z’n spiegelreflex (dus professioneel uitziende) camera doet het wel voor een kratje bier, camera op de automaat, zo heeft hij de vakantiefoto’s ook gemaakt en dat werkt goed.
Photoshop en alle andere bewerkingsprogramma’s, ook zoiets. Ja ik weet het, ook ik maak veelvuldig gebruik van deze moderne doka (oeps, toch een ouderwets woord gebruikt, sorry). Maar toch verlang ik nog wel eens terug naar de uren die ik in onze compleet verduisterde badkamer doorbracht. De spanning die je toch altijd wel voelde of je foto gelukt was, of de teleurstelling als het tegendeel het geval bleek te zijn.
Misschien komt deze column over alsof ik tegen de digitale veranderingen ben, maar niks is minder waar. Ik maak dankbaar gebruik van de technische mogelijkheden van deze tijd. Ik betrap me er zelf alleen regelmatig op dat ik niet meer echt nadenk voor ik een foto maak, maar gewoon op het lcd-schermpje kijk of de foto gelukt is, en anders delete en overnieuw. Toen ik begon met fotografie moest je eerst 3x nadenken voor je de knop indrukte, anders kostte het je veel te veel geld.
Nog één woord die niet ik niet in deze column heb gebruikt: negatief…….
Vind je dat het woord negatief betrekking heeft op deze column, dan was jouw eerste camera zeer waarschijnlijk een digitale.
Heeft het woord negatief een andere lading voor je? De “ouwetjes” weten wel wat ik bedoel….
Bart.
